سیستم‌های امتیازدهی بازی تخته‌ای: امتیاز، آهنگ و محرک‌های پایان بازی

سیستم‌های امتیازدهی موتور رفتاری بازی‌های رومیزی هستند. قبل از انجام یک اقدام واحد، قبل از کشیدن هر کارت یا پرتاب کردن کارت، سیستم امتیازدهی قبلاً مشخص کرده است که بازیکنان چه کاری را انجام خواهند داد - چه اقداماتی را انجام خواهند داد، کدام‌ها را نادیده خواهند گرفت و با چه شدتی رقابت خواهند کرد. ساختار امتیازدهی بازی استراتژی آن است که از لحظه خواندن قوانین واضح و دائمی است.

به همین دلیل است که طراحی سیستم امتیازدهی یکی از مهم ترین تصمیمات یک طراح بازی است. انتخاب بین مسیر امتیاز پیروزی، امتیاز اکثریت، مسابقه تا آستانه، یا محرک پایان بازی ترکیبی یک تصمیم زیبایی نیست – این یک انتخاب اساسی در مورد نوع تجربه استراتژیک بازی است. درک اینکه چگونه سیستم‌های امتیازدهی مختلف رفتار بازیکن را از نوبت اول شکل می‌دهند، برای درک اینکه چرا بازی‌ها آنطور که دارند احساس می‌کنند و چرا دو بازی با مضامین و مؤلفه‌های مشابه می‌توانند در بازی کاملاً متفاوت باشند، ضروری است.

مسیر نقطه پیروزی: تجمع و دید

مسیر امتیاز پیروزی (VP) رایج‌ترین سیستم امتیازدهی در بازی‌های تخته مدرن است و دلیل خوبی هم دارد. تراک‌های VP شفاف هستند: هر بازیکنی می‌تواند امتیاز دیگران را همیشه ببیند، بازی در آستانه امتیاز یا محدودیت نوبت مشخص به پایان می‌رسد و برنده کسی است که بیشترین امتیاز را جمع‌آوری کرده باشد. این شفافیت دارای مزایای واضحی است - هیچ شگفتی امتیازی وجود ندارد، هیچ مکانیسم پنهانی جبران وجود ندارد، و هیچ ابهامی در مورد اینکه چه کسی برنده است وجود ندارد.

اما این شفافیت یک مشکل رفتاری خاص نیز ایجاد می‌کند: سندرم رهبر فراری. وقتی همه بازیکنان می‌توانند ببینند چه کسی برنده است و چقدر برنده است، بازیکنان بازنده به جای بهینه‌سازی استراتژی‌های خود، انگیزه‌ای برای هدف قرار دادن رهبر دارند. در بازی‌های چندنفره، این امر باعث ایجاد پویایی پادشاهی می‌شود – بازیکن بازنده‌ای که نمی‌تواند برنده شود، همچنان می‌تواند با انتخاب حریف مورد حمله، تعیین کند که چه کسی این کار را انجام می‌دهد. بازی‌های آهنگ VP با تعامل قوی با بازیکن، اغلب به متاگیم‌های «بَش رهبر» تبدیل می‌شوند که بازیکنانی را که زودتر امتیازهای زیادی می‌گیرند، ناامید می‌کنند.

امتیاز اکثریت: موقعیت نسبی بیش از پیشرفت مطلق

سیستم‌های امتیازدهی اکثریت امتیاز را بر اساس موقعیت نسبی در بین بازیکنان به جای انباشت مطلق تعیین می‌کنند. بازیکنی که بیشترین حضور را در یک منطقه داشته باشد امتیاز می گیرد. دیگران ممکن است کمتر یا هیچ امتیازی کسب نکنند. این سیستم در بازی های کنترل منطقه، بازی های حراج و بسیاری از شبیه سازی های اقتصادی ظاهر می شود.

سیستم‌های امتیازدهی اکثریت به مشکل رهبر فراری متفاوت از بازی‌های چند بردار VP رسیدگی می‌کنند. از آنجایی که امتیازها نسبت به موقعیت های حریف به جای مطلق اعطا می شود، بازیکنی که بر همه مناطق تسلط دارد امتیازهای زیادی کسب می کند - اما تنها راه برای انجام این کار حفظ اکثریت در همه مناطق به طور همزمان است که از نظر فیزیکی توسط قطعات محدود محدود می شود. انتشار ادعای اکثریت در همه جا، عمق اکثریت شما را در همه جا کاهش می دهد، و شما را در برابر جابجایی هدفمند در مناطق کلیدی آسیب پذیر می کند. این بررسی طبیعی در مورد تسلط به این دلیل است که چرا اکثر بازی‌های امتیازدهی به ندرت از امتیازات غیرقابل انکار در اوایل بازی رنج می‌برند که برخی از طراحی‌های آهنگ VP را آزار می‌دهد.

مسابقه تا آستانه: برنده شدن بر اساس شرط، نه انباشت

سیستم های امتیازدهی مسابقه تا آستانه به طور کامل مسیر VP را رها می کنند. به‌جای جمع‌آوری امتیاز به سمت حداکثر، بازیکنان برای دستیابی به یک شرط برد خاص رقابت می‌کنند - ابتدا تا X قلمرو، ابتدا برای تکمیل یک مجموعه خاص، ابتدا برای رسیدن به یک وضعیت بازی خاص. برنده بازیکنی نیست که بیشترین گل را به ثمر رسانده است، بلکه بازیکنی است که اولین شرط را به دست آورده است.

این تفاوت اساسی در منطق امتیازدهی یک تجربه استراتژیک عمیقا متفاوت ایجاد می کند. در بازی‌های مسیر VP، حتی بازیکنی که از نظر امتیازی بسیار عقب‌تر است، می‌تواند به طور بالقوه از طریق پاداش‌های امتیازدهی پایان بازی برنده شود - همیشه امید حسابی وجود دارد. در بازی های مسابقه تا آستانه، پس از رسیدن به شرط برد، بازی بلافاصله پایان می یابد. هیچ نقطه تسلی، هیچ حساب نهایی، هیچ معکوس پایان بازی وجود ندارد. برنده با انجام کار برنده می شود، نه با انجام بیشتر کارها.

پیامدهای رفتاری امتیازدهی آستانه فوری و در گیم پلی قابل مشاهده است. بازیکنان در بازی‌های آهنگ VP اغلب موتورهای خود را تا اواخر بازی بهینه می‌کنند، سپس به سمت رهبران هدف قرار می‌گیرند. بازیکنان در بازی‌های آستانه باید در هر اقدامی از ابتدا شرط برد را حساب کنند، زیرا زمانی که هر بازیکنی شرط را کامل کرد، بازی می‌تواند ناگهانی و بدون اخطار تمام شود. این آگاهی دائمی از آستانه، احساس فشرده و پرمخاطره ای را ایجاد می کند که بازی های مسابقه ای به آن معروف هستند.

امتیاز آستانه نیز مشکل رهبر فراری را به روشی متمایز حل می کند. بازیکنی که به شرط برد نزدیک است، به معنای مسیر VP "برنده" نیست - آنها تهدید به پایان بازی می کنند. این موقعیت آنها را از چیزی که به تدریج فرسوده می شود (مانند بازی های VP) به یک بحران فوری تبدیل می کند که نیاز به واکنش فوری دارد. فوریت ایجاد شده از نظر کیفی با فشار آهسته رقابت مسیر VP متفاوت است.

محرک های پایان بازی: چه کسی طول بازی را کنترل می کند

محرک‌های پایان بازی یک مکانیسم ساختاری هستند تا یک نوع امتیازدهی، اما آن‌قدر نزدیک با سیستم‌های امتیازدهی تعامل دارند که به عنوان بخشی از مکالمه طراحی امتیازدهی مستحق تجزیه و تحلیل هستند. محرک پایان بازی به هر شرایطی گفته می شود که باعث شود بازی خارج از یک تعداد دور ثابت به پایان برسد - کشیدن آخرین کارت تحقیقاتی در Terraforming Mars، قرار گرفتن آخرین شهر در Agricola، یا ایمن سازی بخش های مهم در بازی های کنترل قلمرو.

بازی‌هایی با محرک‌های پایان بازی که توسط بازیکن کنترل می‌شود، یک متا بازی استراتژیک در طول بازی ایجاد می‌کنند. بازیکنی که می‌تواند انتخاب کند که چه زمانی پایان بازی را آغاز کند، قدرت زیادی دارد: آنها می‌توانند بازی را زمانی به پایان برسانند که موقعیتشان قوی‌ترین باشد. حریفان باید بین بهینه سازی موقعیت های خود با نظارت (و به طور بالقوه مسدود کردن) شرایط ماشه پایان بازی تعادل برقرار کنند. این الزام نظارت یک لایه استراتژیک را اضافه می کند که بازی های دور ثابت فاقد آن هستند.

پیچیده‌ترین طرح‌های ماشه پایان بازی، شرایط ماشه را به جای پنهان و ناگهانی، قابل مشاهده و رقابتی می‌سازد. وقتی همه بازیکنان می‌توانند ببینند که هر کسی چقدر به پایان بازی نزدیک است، تصمیم در مورد تسریع یا کند کردن آن به یک گفتگوی میز مشترک تبدیل می‌شود. برخی از بازیکنان ممکن است بخواهند بازی به سرعت پایان یابد. دیگران ممکن است به زمان بیشتری برای بستن شکاف ها نیاز داشته باشند. سیاست زمان بندی پایان بازی - چه کسی از یک بازی کوتاه سود می برد، چه کسی به یک بازی طولانی نیاز دارد - یک بعد استراتژیک اضافی است که بازی های VP بدون محرک های کنترل شده توسط بازیکن نمی توانند به آن دسترسی داشته باشند.

امتیاز چند برداری: مدیریت پیچیدگی

امتیاز دهی چند برداری به بازیکنان چندین مسیر مستقل برای رسیدن به نقاط می دهد که هر کدام به منابع، موقعیت های هیئت مدیره یا سرمایه گذاری های استراتژیک متفاوتی نیاز دارند. هنگامی که بردارهای متعدد به خوبی طراحی شوند، تنوع استراتژیک ایجاد می کنند - رویکردهای قابل قبولی که برای سبک های مختلف بازیکنان جذاب است و می توانند به طور معنی داری ترکیب شوند یا به روش های مختلف در بازی های مختلف تخصصی شوند.

خطر امتیازدهی چند بردار فلج تحلیل و مبهم بودن امتیاز است. بردارهای امتیاز دهی بسیار زیاد درخت های تصمیم را برای پردازش راحت ایجاد می کنند و امتیازهایی که به سختی ارائه می شوند، برنامه ریزی استراتژیک را دشوار می کنند. بهترین طرح‌های چند برداری قابلیت دسترسی بردار به پیچیدگی را کالیبره می‌کنند: برخی از بردارها ساده هستند (به ازای هر تخم 1 امتیاز می‌دهند)، برخی دیگر نیاز به سرمایه‌گذاری استراتژیک دارند (در صورت داشتن کارت زیست‌شناس، به ازای هر تخم 2 امتیاز می‌گیرید)، و برخی دیگر نیاز به برنامه‌ریزی طولانی‌مدت دارند (در پایان بازی، کل تخم‌ها را تقسیم بر 3 کنید). این گرادیان دسترسی به بازیکنان این امکان را می‌دهد تا با بردارهایی که با سطح تجربه و افق برنامه‌ریزی آنها مطابقت دارد درگیر شوند.

امتیازدهی به عنوان یک شکل دهنده رفتاری از طریق مقادیر نسبی اختصاص داده شده به بردارهای مختلف عمل می کند. بازی‌ای که هر کدام منطقه‌ها را با ۳ امتیاز و کارت‌ها را با ۱ امتیاز می‌گیرد، به بازیکنان می‌گوید که قلمرو سه برابر مهم‌تر از کارت‌ها است. بازیکنان حتی زمانی که به صراحت از انجام آن آگاه نیستند به این سیگنال‌ها پاسخ می‌دهند - بهینه‌سازی به سمت بردارهای امتیازدهی با ارزش نتیجه طبیعی هر سیستم امتیازدهی است. طراحانی که این موضوع را درک می‌کنند، مستقل از چارچوب موضوعی، از مقادیر امتیازدهی برای شکل دادن به آنچه که بازی واقعاً درباره آن است، استفاده می‌کنند.

چگونه استراتژی Neutronium: Parallel Wars تغییر شکل می دهد

Neutronium: Parallel Wars از یک سیستم امتیازدهی ترکیبی استفاده می‌کند که امتیاز اکثریت مداوم را با یک محرک پایان بازی ترکیب می‌کند — عمداً از ساختار مسیر VP که بر اکثر بازی‌های رومیزی 4X مسلط است، اجتناب می‌کند.

لایه درآمد - بخش‌های A، B، و C که منابع Neutronium (Nn) را بر اساس کنترل اکثریت در هر دور ایجاد می‌کنند، به عنوان یک مکانیسم امتیازدهی اکثریت پیوسته عمل می‌کند. این درآمد از 2Nn در سطح بندر هسته ای 1 تا 220Nn در سطح 10 متغیر است که باعث می شود رقابت درآمدی حتی در دورهای اولیه قابل توجه باشد. از آنجایی که این درآمد در یک مسیر VP ذخیره نمی‌شود، بلکه صرف فعالیت‌ها می‌شود، رقابت اکثریت مداوم یک نتیجه عملکردی فراتر از حفظ امتیاز دارد: موقعیت درآمدی شما تعیین می‌کند که چه کاری می‌توانید انجام دهید، نه فقط چند امتیاز.

لایه پایان بازی - کنترل بخش های D، E و F به طور همزمان باعث پیروزی فوری می شود - یک شرط آستانه خالص بدون تجمع VP است. بازیکنی که هر سه بخش آخر بازی را تضمین کند، صرف نظر از اینکه رقبا چقدر درآمد ایجاد کرده اند یا چند بخش دیگر را کنترل می کنند، برنده می شود. این آستانه تمیز یک تمرکز استراتژیک دقیق ایجاد می کند: همه چیز به سمت دستیابی به آن کنترل سه بخشی یا جلوگیری از انجام این کار توسط حریف جریان دارد.

تعامل بین این دو لایه بافت استراتژیک متمایز Neutronium را ایجاد می کند. بخش‌های درآمدی، فشار پایان بازی را تأمین می‌کنند - بدون درآمد از بخش‌های A-C، نمی‌توانید نیروهای نظامی را برای ایمن کردن و نگه‌داشتن D، E، و F بپردازید. اما پیگیری بخش‌های درآمدی به قیمت بخش‌های پایان بازی می‌تواند به حریفان اجازه دهد تا قبل از اینکه شما در موقعیت رقابت قرار بگیرید، ماشه پیروزی را در دست بگیرند. بازیکنان باید دائماً تعادل بین سرمایه‌گذاری درآمد و موقعیت‌یابی در پایان بازی را ارزیابی کنند، و این ارزیابی هر دور با تکامل وضعیت هیئت مدیره تغییر می‌کند.

چهار مسابقه با این ساختار امتیاز دهی به طور متفاوتی تعامل دارند. مسابقه Mi-TO (تکنولوژی آبی) پاداش‌های منابعی را به دست می‌آورد که آنها را در استخراج درآمد از بخش‌های A-C کارآمد می‌کند - مزیت امتیازدهی آنها در لایه درآمد است. مسابقه Iit (نظامی نارنجی) قدرت رزمی برای گرفتن و نگه داشتن بخش های پایانی بازی D-F را دارد، اما درآمد آنها متوسط ​​است - استراتژی امتیاز دهی آنها از لایه آستانه عبور می کند. مسابقه Terano (زمین صورتی) می‌تواند ارتش‌های دشمن را در بخش‌های آخر بازی به تصرف خود درآورد، و یک ابزار انکار منحصربه‌فرد در برابر تلاش‌های آستانه ارائه می‌کند. Asters (خفاکاری سبز) می‌تواند از کرم‌چاله‌ها برای نشان دادن حضور در بخش‌های پایانی بازی از جهت‌های غیرمنتظره استفاده کند و پیش‌بینی و مقابله با آستانه بازی‌های آنها را سخت‌تر کند.

این تعامل نامتقارن مسابقه با یک سیستم امتیازدهی مشترک، یک هدف کلیدی طراحی است: هر مسابقه جهت گیری استراتژیک طبیعی به سمت لایه درآمد یا لایه آستانه دارد، اما هیچ نژادی نمی تواند هیچ کدام را نادیده بگیرد. تنوع استراتژیک حاصل به این معنی است که بازی‌های چهارنفره با همه نژادهای حاضر، پویایی امتیازدهی واقعاً متفاوتی نسبت به بازی‌های دو نفره دارند، زیرا قدرت نسبی استراتژی‌های متمرکز بر درآمد در مقابل آستانه متمرکز به ترکیب مسابقه خاص در بازی بستگی دارد.

مقایسه سیستم امتیازدهی

سوالات متداول